X
تبلیغات
پایگاه زبان وادب پارسی - استادسخن وضرب المثل

به نطق آدمی بهتر است از دواب        دواب از تو به گر نگویی صواب

اول اندیشه وانگهی گفتار            پای بست آمده است وپس دیوار

گربه شیر است در گرفتن موش          لیک موش است در مصاف پلنگ

مراد ما نصیحت بود وگفتیم           حوالت با خدا کردیم ورفتیم

تامرد سخن نگفته باشد       عیب وهنرش نهفته باشد

اسب لاغر میان به کار آید        روز میدان نه گاو پرواری

سر چشمه شاید گرفتن به بیل     چوپرشد نشاید گرفتن به پیل

پرتو نیکان نگیرد هرکه بنیادش بدست/ تربیت نااهل را چون گردکان بر گنبد است

با بدان یار گشت همسر لوط  /خاندان نبوتش گم شد /سگ اصحاب کهف روزی چند /پی نیکان گرفت ومردم شد .

دانی که چه گفت زال با رستم گرد   دشمن نتوان حقیر وبیچاره شمرد

عاقبت گرگ زاده گرگ شود        گر چه با آدمی بزرگ شود

باران که در لطافت طبعش خلاف نیست   درباغ لاله روید ودر شوره زار خس

پادشاهی که طرح ظلم فکند     پای دیوار ملک خویش بکند

نکند جور پیشه سلطانی         که نیاید زگرگ چوپانی

نبینی که چون گربه عاجز شود         برآرد به چنگال چشم پلنگ

درویش وغنی بنده ی این خاک درند     وآنان که غنی ترند محتاج ترند

بنی آدم اعضای یک پیکرند   که در آفرینش زیک گوهرند

چو عضوی به درد آورد روزگار    دگر عضوها را نماند قرار

توکز محنت دیگران بیغمی    نشاید که نامت نهند آدمی

قرار بر کف آزادگان نگیرد مال    نه صبر در دل عاشق نه آب در غربال

هر کجا چشمه ای بود شیرین        مردم ومرغ ومور گرد آیند

اگر صد سال گبر آتش فروزد     اگر یک دم درو افتد بسوزد

راستی موجب رضای خداست     کس ندیدم که گم شد از ره راست

دوست آن دانم که گیرد دست دوست        در پریشان حالی ودرماندگی

بزرگی بایدت بخشندگی کن        که دانه  تا نیفشانی نروید

مسکین خر اگرچه بی تمیز است     چون بار همی برد عزیز است

گاوان وخران بار بردار               به زآدمیان مردم آزار

خواهی که خدای بر تو بخشد           با خلق خدای کن نکویی

هر که سیمای راستان دارد           سر خدمت بر آستان دارد

ماری تو که هر که را ببینی بزنی         یا بوم که هر کجانشینی بکنی

زورت ار پیش می رود باما                    باخداوند غیب دان نرود

زورمندی مکن براهل زمین             تا دعایی بر آسمان نرود

دریاب کنون که دولتت هست به دست    کاین دولت وملک می رود دست به دست

با بداندیش هم نکویی کن     دهن سگ به لقمه دوخته به

ای شکم خیره به تایی بساز     تانکنی پشت به خدمت دوتا

 اگر بینم که نابینا وچاه است     اگر خاموش بنشینم   گناه است

ترسم نرسی به کعبه ای اعرابی          کین ره که تومی روی به ترکستان ست

اگر برکه ای پر کنند از گلاب      سگی در وی افتد کند منجلاب

چه دانند مردم که در خانه کیست     نویسنده داند که در نامه چیست

چو از قومی یکی بی دانشی کرد    نه که را منزلت ماند نه مه را

به یک ناتراشیده در مجلسی    برنجد دل هوشمندان بسی 

طاووس را به نقش ونگاری که هست ،خلق/ تحسین کنندواوخجل زپای زشت خویش

با سیه دل چه سود گفتن وعظ      نرود میخ آهنین در سنگ

اندرون ازطعام خالی دار            تادرو نور معرفت بینی

اگر آنچه می گفتمی کردمی         نکوسیرت وپارسا بودمی

زن بد در سرای مرد نکو         هم درین عالمست دوزخ او

زاهد که درم گرفت ودینار        زاهدتر ازو یکی به دست آر

باطلست آنچه مدعی گوید      خفته را خفته کی کند بیدار

ای برادر چوخاک خواهی شد      خاک شو پیش از آن که خاک شوی/ ادامه دارد ...

من آن مورم  که در پایم بمالند          نه زنبورم که از دستم بنالند

نه چندان بخور کز دهانت بر آید    نه چندان که از ضعف جانت بر آید

تنور شکم دم به دم تافتن           مصیبت بود روز نایافتن

اگر حنظل خوری ازدست خوشخوی       به از شیرینی از دست ترشروی

اگر گویی غم دل باکسی گوی          که از رویش به نقد آسوده گردی

نخورد شیر نیم خورده ی سگ       ور بمیرد به سختی اندر غار

هر که نان از عمل خویش خورد     منت حاتم طایی نبرد

گربه ی مسکین اگر پر داشتی        تخم گنجشک از زمین برداشتی

هر که بر خویشتن نبخشاید        گر نبخشد کسی برو شاید

چشم تنگ دنیا دوست را       یا قناعت پر کند یا خاک گور

پشه چوپر شد بزند پیل را         باهمه تندی وصلابت که اوست 

مورچگان راچو بود اتفاق      شیر ژیان را بدرانند پوست

این شکم بی هنر پیچ پیچ      صبر ندارد که بسازد به هیچ

چویک بار گفتی مگو باز پس      که حلوا چو یکبار خوردند بس

امید وار بود آدمی به خیر کسان      مرا به خیر تو امید نیست شر مرسان

خر عیسی گرش به مکه برند       چون بیاید هنوز خر باشد

هر که در خردیش ادب نکنند      در بزرگی فلاح ازو برخاست

هر آن طفل کو جور آموزگار      نبیند جفا بیند از روزگار

استاد معلم چوبود بی آزار          خرسک بازند کودکان در بازار

چودخلت نیست خرج آهسته تر کن         که می گویند ملاحان سرودی

اگر باران به کوهستان نبارد      به سالی دجله گردد خشک رودی

حاجی تو نیستی شترست از برای آنک        بیچاره خار می خورد وبار می برد

کریمان را به دست اندر درم نیست       خداوندان نعمت را کرم نیست

دیده ی اهل طمع به نعمت دنیا              پر نشود همچنانکه چاه به شبنم

اگر ژاله هر قطره ای در شدی             چو خر مهره بازار ازو پر شدی

علم چندان که بیشتر خوانی             چون عمل در تو نیست نادانی

به دوست گر چه عزیزست راز دل مگشای

که دوست نیز بگوید به دوستان عزیز

خامشی به که ضمیر دل خویش          با کسی گفتن وگفتن که مگوی

سخنی در نهان نباید گفت                    که بر انجمن نشاید گفت

هر چه زود برآید دیر نپاید

هر که تامل نکند در جواب                بیشتر آید سخنش ناصواب

هر که بابدان نشیند نیکی نبیند

نه هر که در مجادله چست در معامله درست

ترحم بر پلنگ تیز دندان                ستمکاری بود بر گوسپندان

اندک اندک خیلی شود وقطره قطره سیلی گردد

هر که در زندگانی نانش نخورند چون بمیرد نامش نبرند


موضوعات مرتبط: ܓ✿مناسبت های ادبی ومذهبی

تاريخ : دوشنبه بیستم شهریور 1391 | | نویسنده : نسرین زنگنه |
.: Weblog Themes By VatanSkin :.